و اما شب گذشته…
در میان جمعیت پرشور مردم کرمانشاه
گوشهای از میدان حال و هوای دیگری داشت؛
ایستگاهی کوچک از دل مدرسهمان…
چند نفری با بازی شکست دادن دشمن را تمرین میکردند،
بعضی روبهروی دوربین از شهدای دانشآموز میناب میگفتند؛
از کودکانی شبیه خودشان که نامشان در دفتر افتخار این سرزمین مانده است.
یادمان باشد مدرسه میتواند قلب تپنده یاد شهدا در میان مردم باشد.
جایی که روایت، بازی و گفتوگو، نسل امروز را به قهرمانان و ارزش های دیروز پیوند میدهد.
شاید یک میز ساده و چند سوال کوتاه کافی باشد…
اما همینها میتواند جریانی از آگاهی همدلی و امید در دل مردم ایجاد کند.
